مدح ومصیبت پیامبر اعظم (ع)

 

مدح پیامبر اعظم (ع)

کریم السجایا جمیل الشیم                         نبى البرایا شفیع الامم
امام رسل، پیشواى سبیل                        امین خدا، مهبط جبرئیل 
شفیع الوری، خواجه بعث و نشر             امام الهدی، صدر دیوان حشر
کلیمى که چرخ فلک طور اوست                همه نورها پرتو نور اوست 
یتیمى که ناکرده قرآن درست             کتب خانه ى چند ملت بشست
چو عزمش برآهخت شمشیر بیم            به معجز میان قمر زد دو نیم
به لاقامت لات بشکست خرد                  به اعزاز دین آب عزى ببرد 
نه از لات و عزى برآورد گرد                که تورات و انجیل منسوخ کرد
شبى بر نشست از فلک برگذشت        به تمکین و جاه از ملک برگذشت
چنان گرم در تیه قربت براند            که در سدره جبریل از او بازماند 
بدو گفت سالار بیت الحرام                    که اى حامل وحى برتر خرام
چو در دوستى مخلصم یافتى                 عنانم ز صحبت چرا تافتی؟
بگفتا فراتر مجالم نماند                          بماندم که نیروى بالم نماند
اگر یک سر مو فراتر پرم                          فروغ تجلى بسوزد پرم
نماند به عصیان کسى در گرو               که دارد چنین سیدى پیشرو
چه نعت پسندیده گویم تورا؟               علیک السلام اى نبى الورى 
نماند به عصیان کسى در گرو              که دارد چنین سیدى پیشرو
---------------------------------------------------

این روایت که رسیده به همه                  نقل گردیده ز ام‏السلمه 

گفت دیدم که به هنگام وداع                           با نبى دشمن او کرد نزاع 

خواست احمد کند از حق تأیید                  جانشینى على را تأکید 

لب چوتر کرد به تمجید على                شد عیان کینه خصم ازلى 

دست دیرین عداوت رو شد           مصطفى را، عدویش بد گو شد 

تیر کین در هدف جانش کرد             خسته از تهمت هذیانش کرد 

بین حضار پر از همهمه شد               نگران‏تر ز همه فاطمه شد 

به عدو خرده گرفتند همه                اشک از دیده بسفتند همه 

شد پیمبر چو مهیاى جنان                    آمد از مأذنه آواى اذان 

راه ابلیس به محراب افتاد                     اولى، جاى پیمبر استاد

مصطفى خسته و بى تاب آمد             سر خود بسته به محراب آمد

دل پر غصه حیدر بگرفت                   زیر آغوش پیمبر بگرفت 

با تب و تاب به محراب رسید            خویش را تا سر سجاده کشید 

با چه حالى به نمازش پرداخت             کار را با مدد حیدر ساخت 

بعد سجده چو به پا مى‏افتاد              لاجرم تکیه به حیدر مى‏داد 

او که در راه هدایت فرسود               

/ 0 نظر / 4 بازدید